Klik hier om onze sponsorfilm te bekijken:

Vermoeid werden we wakker aangezien de organisatie het een goed idee vond om het eindfeest de avond voor de laatste etappe te doen, zodat iedereen nog aanwezig zou zijn. Het feest begon als een soort bonte avond, een tribute to the volunteers. Het was lastig om onze waardering in een act te verwerken, maar dankzij onze muze de Donau vloeide er een vlotte rap uit. (Op verzoek verzorgen we een mogelijke privé optreden) De laatste act, waarin de vrijwilligers op ludieke wijze moesten gaan roeien op de grond, bloeide uit tot een waar dansfestijn waarbij iedereen de wilde dansmoves uit de kast trok. Bij gebrek aan mogelijkheden om aan de muziek te ontsnappen, de muziek schalde over de hele camping, konden we niets anders doen dan fanatiek deelnemen. En ach, de gedachte ging toch dat de laatste etappe een makkie zou worden met onze opgelopen ervaring.
De volgende ochtend om half 8 tilden we met slaperige oogjes onze boot in het water. De laatste etappe bleek verre van een makkie te zijn. De wind gierde over het water, wat enorme golven tot gevolg had. De ene na de andere golf spoelde onze boot in en na 10 minuten moesten we al hozen. Het was als water naar de zee dragen; na elke 4 kilometer zaten we tot onze enkels in het water en moesten we de boot laten lopen. Even vreesden we dat we de eindstreep op deze wijze niet te kunnen halen. Het ritueel van overslaande golven en hozen hield dertig kilometer stand (lees 3 uur roeien).Tot overmaat van ramp besloot een Hongaarse wesp uit het niets Kyra’s rug te steken, puur omdat hij daar zin in had. Op het nippertje konden we voorkomen dat het gif zich als een malle zou verspreiden, doordat er werd geroepen: ‘Tabitha, zuigen!’ Gelukkig werd Tabitha’s mond niet verlamd door het gif en bleef de schade beperkt voor beide partijen.
Gevoelsmatig duurde het eeuwen voordat we in rustiger vaarwater terechtkwamen. Een zijarm van de Donau voerde ons naar de eerste lunchplek. Zittend op de grond leek de hele wereld te deinen, we vertoonden de eerste symptomen van zeeziekte. Door de golven te bedwingen waren we al gesloopt en dat terwijl we pas 30 van de 74 kilometer hadden afgelegd.
De zijarm waar we nog een kilometer of 30 op zouden varen was beter begaanbaar, al moesten we wel om de 5 minuten wijken voor een voorbijrazende speedboot met waterskiër erachteraan. De golven die daardoor werden veroorzaakt leken echter niets in verhouding tot de het golfslagbad van de eerste helft. Bovendien hebben we de befaamde paragolf-techniek al een tijdje onder de knie.
Vanwege de lange etappe was er een tweede lunchplek, waar de vrijwilligers zorgden voor een kopje soep en onze bijrijders voor een welverdiende massage en smeerbeurt. Volgens Marit en Anita zagen we er belabberd uit, maar met de finish en Boedapest zo dichtbij konden we er nog even tegenaan. In colonne zouden we de stad in varen, het startnummer dat wij kregen was nummer 17. Dat betekende dat een hoop van de boten ons voor moest gaan. Op de een of andere manier bleek dat een lastige taak. Terwijl wij op ons allerlangzaamst roeiden met rare fuifroeitaferelen duurde het een hoop kilometers voor we op de juiste volgorde lagen.
En toen kwam eindelijk de echte Donau weer in zicht, met voor ons de contouren van de prachtstad Boedapest. Echter, de schijn dat we er bijna zouden zijn hield niet lang stand. Kilometers kropen tergend langzaam voorbij, de onvoorspelbare golven sloegen om de minuut binnenboord waardoor we steeds meer extra gewicht mee moesten slepen. Ondertussen gleed het pracht en praal van de stad voorbij, al leek het alsof we geen meter opschoten. Gemengde gevoelens raasden door ons heen. Enerzijds was er zoveel te zien en leek het uiteindelijke doel in zicht, anderszijds sloeg de vermoeidheid van de hele week toe. De tegenwind van minstens 4 Beaufort maakte het er niet makkelijker op, die overigens de hele etappe vrijwel constant heeft geraasd. Fysiek de zwaarste etappe!
Onvoorstelbaar dat we onder die helse omstandigheden, door het gejoel aan de kanten, er toch nog een mega-eindsprint uit wisten te gooien. De laatste 750 meter knalden we door het water en kwamen we toch als derde binnen. Het moment dat we uit onze gevulde badkuip de Triakas stapten voelde als een ware ontlading. Een gevoel van enorme trots en voldoening overspoelde ons team en half in het water vlogen we elkaar om de nek! De champagne stond koud, en onze prestatie werd uitbundig gevierd. Onze evenwichtsorganen, al zeer aangetast door de monstergolven, kregen nog een extra klap te verduren door die druppels alcohol. Ons avontuur zit erop. Het was een geweldige week en een unieke kans dat we dit mee mochten maken. Het is ongelofelijk hoe we als team in zo’n korte tijd (gevoelsmatig leek het eeuwen) zoveel hechter zijn geworden. En dit had allemaal niet kunnen gebeuren zonder al jullie sponsoring en steun. We zijn jullie hiervoor zeer dankbaar!

Hopelijk hebben we met deze tocht een steentje kunnen bijdragen aan een eerlijkere wereld met rechtvaardigheid voor iedereen. Wij hebben er volle vertrouwen in dat Amnesty International Slowakije en het European Anti Poverty Network een stapje dichter bij dat doel zullen komen.

Veel liefs, Beau4Rights
Anita, Berit, Jorrit, Kyra, Marit, Tabitha en Vincent

We worden in Hongarije verwelkomd door zwermen monstermuggen. Op één lucky basterd na, we noemen geen namen, zitten we helemaal onder de muggenbeten. Onze muggensticks bieden geen soelaas, daarom klinkt steeds de kreet ‘niet krabben’ over de camping. Om namens Tabitha te spreken: ‘maar ik ben al begonnen’. De jeuk voel je niet als je in de boot zit. Vandaag hebben we zes uur geroeid en een uur lang hippe foto’s gemaakt op een eiland. Naast prachtige foto’s hebben we ook onze omgeving verblijd met prachtig gezang. We bleken met de vijf meiden een levende jukebox te zijn. Het ene na het andere liedje schalde over het water. Vooral ‘Het is een nacht’ van Guus Meeuwis bleek favoriet. Toen onze stembanden even moe waren en we ons concentreerden op het roeien, begon een andere boot ‘het is stil aan de overkant’ te zingen. We waren dus duidelijk populair met onze jukebox.
Door het zingen af te wisselen met pim-pam-pet vlogen de 51 kilometer voorbij. De camping bleek tot onze verrassing een zwembad te hebben! Na een frisse duik verkenden we het mooie stadje Esztergon. Vanavond is alweer het eindfeest, echt bizar dat morgen alweer de laatste dag is. Als knaller hebben we een fantastische act voorbereid om de vrijwilligers te bedanken. Morgen nog 73 kilometer te gaan en dan is ons avontuur voltooid.
Ps. Deze blog is geuploaded terwijl we een rondje aan het rijden zijn om aan de agressieve kamikaze aanvallen van de terrormuggen te ontsnappen.

We komen lekker in een ritme; iedereen werd uitgerust wakker toen de wekker om 7.15 ging, al waren sommigen al ver voor de wekker wakker. Dat we hier diep slapen blijkt uit het feit dat niemand van ons heeft gemerkt dat vannacht de thermale baden aan de overkant van de camping zijn afgebrand. Maar we zijn natuurlijk gekomen om te roeien!
Ontbijten wordt ook een vaste routine, en als een van de eerste teams arriveerden we bij de afgelegen plek waar onze boten waren gestald. De offroad weg die ons letterlijk tussen de koeien én de koeienvlaaien leidde bracht ons bij een prachtig plekje aan de oude Donau. De kikkers sprongen vrolijk in het rond en in de glibberige modder speelde met onze tenen toen we de boot in het water legden. Als je tot je enkels in de modder glijdt is het lastig om in de boot te stappen, toch waren we het eerste team dat vertrok. Leuke bijkomstigheid aan als eerste vertrekken van zo’n idyllische plek is dat alle dieren nog niet zijn opgeschrikt door de stoet. Omringd door de groene bomen vlogen de honderden aalscholvers en witte reigers (je had gelijk Jorrit, het waren inderdaad geen ooievaars!) wild in het rond toen wij hun territorium binnengleden. Prachtig,  roeien in onze eigen natuurdocumentaire!
Helaas veranderde deze rustgevende ambiance al gauw in een scenario dat erg veel weg had van een I Shouldn’t Be Alive aflevering van National Geographic. Op het moment dat we vanuit de rustige, golfvrije  Oude Donau het Donaukanaal weer op voeren doemde de gestalte van het reusachtige cruiseschip genaamd Maximá  op. De golven sloegen aan alle kanten om onze oren. Terwijl we de wateroverlast van deze golven zo efficiënt mogelijk probeerden te beperken brachten we onszelf opnieuw in de problemen. Al zigzaggend over het water zagen we de rode boei haast over het hoofd en raasden op we een dammetje onder water af. Door de stroming werden we tot op slechts enkele meters van deze kribbe gesleurd. Behendig stuurwerk van Marit zorgde wederom voor onze redding. Een bocht van 90 graden, stevige roeihalen vanuit het puntje van onze tenen en een beetje geluk wisten ons uit de afgrond te houden. Weer in de vaargeul konden we opgelucht een slokje water nemen. Tot onze schrik zagen we een andere boot, ook slachtoffer van Maximá, in de verte hetzelfde lot ondergaan. Schreeuwend, gillend en krijsend wisten wij hun aandacht te trekken waardoor ook zij net op tijd konden wijken.
Behalve dit incident met Maximá verliep de rest van de tocht rustig en hadden we opnieuw de kans om bij een bounty-strandje aan te leggen en een frisse duik te nemen. Al spetterend in het water vroeg Marit aarzelend: ‘Kyra, was dat jouw voet?’ Daarop antwoordde Kyra ontkennend en hysterisch stoven de dames het water uit, weg van dit glibberige Donau ontwaterleven waar Steve Irwin een documentaire op zich over zou kunnen hebben maken.
Vanaf dit strandje zou het nog slechts een luttige 8 kilometer zijn tot de finish, geen probleem voor de fijne roeiflow waar we ons in vonden. Opeens trok Jorrit als stuur een begrafenisgezicht. In de stuurpapieren vond hij namelijk een flinke rekenfout uit, wat betekende dat de route zeker 10 kilometer langer zou zijn dan verwacht (totaal 52 km)! We beten door de zure appel heen, maar de pH daarvan daalde wel erg sterk toen we merkten dat we nog 3 kilometer stroomopwaarts een zijarm moesten in roeien om bij de camping te komen. Gesloopt kwamen we aan bij de kanoclub van Komarno, aan de Slowaakse kant van de Donau. Gelukkig stonden de teams die voor ons waren gefinished en de begeleiders klaar om een handje te helpen met het tillen. We gaan nu weer genieten van het mooie uitzicht (vandaag niet de Donau, maar de bruingespierde torso’s van de plaatselijke kanoboys)

Dankzij de gratis Wifi op deze kampeerplek staan er nieuwe foto’s geupload onder het kopje ‘Foto’s’ (om ze direct te bekijken, klik hier). Daarnaast willen graag vermelden dat we het ontzettend leuk vinden dat jullie ons op de voet volgen. We genieten van jullie reacties!

Vanochtend was het uitslapen geblazen; de wekker ging pas om 6.30 uur (de nonnen sliepen nog steeds). De etappe was aangekondigd als de avonturenetappe, dus we stapten met knikkende knietjes in de boot. Na een scherpe stuurmove draaiden we stroomafwaarts de Donau op, Bratislava uit. Meteen kregen we het eerste avontuur voor onze kiezen: de speedferry kwam ons tegemoet. Na de roeisagen van gisteren waren we iets voorzichtiger, waardoor we de golven makkelijk overleefden.
Na de eerste 17 kilometer, van de totaal 55 die we zouden afleggen vandaag, kwam de eerste sluis in zicht. Helaas hebben de Slowaken ruzie met de Hongaren, waardoor er aan de ene kant van het water een dam stond (Slowaaks protest) en aan de andere kant een niet werkende sluis (Hongaarse koppigheid). Erg leuk deze burenruzie, maar als roeiers waren wij hiervan de dupe.  Daardoor moesten we  onze tientonner (de Triakas natuurlijk) over het land verplaatsen, wat minstens 500 meter lopen was. Tussendoor kregen we gelukkig een heerlijke lunch aangeboden bij het moderne (lees onbegrijpelijke) kunstmuseum Danubiana, waar Tabitha met haar oprechte interesse nog een baan aangeboden kreeg.  Vervolgens tilden we met onze bikkelende begeleiders de boot de sluis over om op de oude Donau te kunnen roeien, die overigens motorboot en daarmee golfvrij was. Op dit stuk gingen we gewapend met ID-kaarten in het watertonnetje de staatsgrens over.  Even later kwamen we weer bij een stuk waar we niet verder konden varen. Hier stonden weer onze awesome begeleiders klaar om onze, en veel te veel andere boten, over het land te slepen. De laatste kilometers vielen ons zwaar, maar met een frisse duik tussendoor bereikten we moe maar voldaan de finish van etappe 4. Nog drie etappes te gaan tot Boedapest!

Twee hoofdsteden in één dag: van Wenen naar Bratislava, hetgeen telde 72 kilometer. Voor deze derde etappe moesten we nu écht vroeg uit de veren, de onchristelijke tijd van 05:45 stond op onze wekkers! Zelfs toen de nonnen nog aan het uitslapen waren (camping Kloster Neuberg) stonden de Row 4 Rights vrijwilligers al eitjes te bakken voor ons roeiers. De hulp en inzet van de vrijwilligers is echt onmisbaar voor dit evenement en ons comfort. Hier zijn we erg dankbaar voor!
Vandaag was ladies day, de mannen verplaatsten ons kamp naar Bratislava, terwijl de vrouwen bikkelden in de boot. Na zeven kilometer kwam de eerste sluis in zicht. Toen de deuren opengingen, roeiden we Wenen in.  Helaas voeren we niet door het verwachte historisch hart van Wenen.  Maar we gingen als een trein. De stroming hielp ons snel vooruit en het leek haast alsof we door een graffitimuseum voeren. Bij de uitmonding in de Donau spoelden we aan op een Robinson Crusoë strandje voor een broodnodige plaspauze en een vroege lunch. We waren niet de enige die op het eilandje waren gestrand, dat was wel handig omdat we zo konden afkijken hoe zij weer weg gingen.  Dat was namelijk nog een hele klus, met een fikse stroming alle kanten op en een stenen dammetje om te ontwijken. Zo’n strandje heeft als nadeel dat je via het water moet instappen, en het opzetje waarmee we weggingen moest dus zonder schoenen aan. Gelukkig raakten we daarna gauw in een fijne stroming zodat we ons weer perfect roeiklaar konden maken. Onvoorstelbaar dat de stroming van het water vandaag weer zoveel sterker was!
Vandaag bleek het moeilijker om tussen de boeien te blijven want de vaargeul was een stuk smaller. Hier en daar zorgde dat voor benauwde situaties. Golven bleken een stuk hoger of onvoorspelbaarder, en sommige grote boten waren vastberaden in hun eigen route en beperkten ons daarin. Net na de stuurwissel kreeg Marit als stuur een benauwde situatie voor haar kiezen: indrukwekkende golven dreven ons naar de rotsige kant terwijl een vrachtschip ons in de smalle vaargeul weinig ruimte gunde. Zigzaggend stuurde Marit ons op het nippertje langs de rotsen en het schip. Toen die boot uit het zicht verdween zaten we pas echt in de penarie. De hekgolven die deze boot achterliet dreef ons steeds mee richting de vlijmscherpe rotsen. In gedachten zagen we onze geliefde Triakas al in stukken slaan. Er zat maar een ding op, vol adrenaline pompten we de boot vooruit: KLAPJES VOOR JE LEVEN!
Enfin, door onze alertheid weten we ons gelukkig door moeilijke situaties te roeien. Sommige teams ging het echter minder goed af. Op de kade hoorde we wat ongelukkige verhalen over volgelopen boten en doorgebroken roeipalen. Gelukkig zijn alle roeiers ongedeerd en is de sfeer op de camping, nota bene tegenover het parlement van Slowakije, nog steeds prima!
Om even af te koelen zijn we met het hele team de Donau in gesprongen om de natuurlijke glijbaan af te gaan. De stroming van de rivier hier sleepte ons in no time meters ver en dat zorgde voor dolle pret! Ontspannen gaan we morgen de volgende etappe in. We zijn reuze benieuwd wat voor avonturen ons morgen weer staan te wachten…!

Dag twee, een van de langere etappes. Voor Marit en Tabitha de eerste keer in de boot op de Donau, voor de anderen de eerste echte beproeving. De eerste etappe bleek er duidelijk eentje te zijn om in te komen en te wennen aan de Donau, want de geluiden die gisteren klonken bij het aanleggen waren beduidend anders dan vandaag. Het eerste verschil was de afmeertijd. Alle teams vertrokken om de 10 minuten om zo uiteindelijk ongeveer tegelijk bij de eerste sluis aan te komen. Wij waren de gelukkigen om al om 7.10 op het vlot te staan. Na een intensief dagje zondag mochten we maandagmorgen dus vroeg uit de veren. Natuurlijk moesten we een goed roeiersontbijt naar binnen werken! Maar ook was vandaag de eerste dag waarop we zouden verhuizen vanaf onze camping. Niet alleen de roeiers moesten dus hard werken, ook Kyra en Berit die vandaag begeleiders waren hadden een flink takenpakket: tenten afbreken en weer opbouwen, lunch naar de lunchplek brengen, sponzen en ducktape kopen en natuurlijk de roeiers onder luid gejuich binnenhalen.
Zoals gepland maakten we onze eerste halen om 7.10 in een lekker ochtendzonnetje. Wat vrij snel opviel was dat de Donau naarmate je ‘m afroeit steeds minder gaat stromen. Was er gisteren nog sprake van een stroom tot 8 km/h, vandaag leek het water soms zelfs stil te staan. Op zich geen probleem, want we zijn niets anders gewend in Nederland. De afstand lijkt dan ineens wel een stuk langer. Voor de etappe vandaag stond 66 km op de planning, een afstand waarvoor we uiteindelijk ruim 10 uur op het water zijn geweest! Dat is weliswaar inclusief sluistijd en hier en daar een korte pauze, maar zeker in vergelijking met gisteren was het een behoorlijk verschil!
Toch was het ook niet de afstand hetgene dat het grootste obstakel vormde. Vandaag leek het te gaan om een echte strijd tegen de zon. Temperaturen van zo’n 36 graden zijn gemeten in de schaduw, en blijkbaar lag de gevoelstemperatuur nog zo’n 4 graden hoger! Opeens was het niet zo vervelend meer dat we al zo vroeg konden starten, op die manier konden we al een groot deel van de route afleggen voor het heetst van de dag. De enige manier om met zulke hitte op het water om te kunnen gaan is veel water: niet alleen om te drinken, maar ook om je shirt in te hangen, je pet in te dopen en beide over je hoofd te leggen. Jaja, zelfs met zulke extreme hitte houden we onze hoofden koel!
Veel water drinken heeft als nadeel dat het er ook een keer uit moet. Met die zon zweten we weliswaar een hoop, maar af en toe moet er toch echt een plaspauze ingelast worden! In die gevallen bewijst de pikhaak wederom zijn dienst. De ene keer gebruiken we deze om te voelen of de aanlegplaats wel diep genoeg is, de andere keer zorgt dit geniale gereedschap er voor dat we onszelf de kant op kunnen trekken. Op het water heeft de pikhaak zelfs dienst gedaan als aangeefstok zodat we vanaf de volgboot konden worden gefilmd. Het is dat de zon vandaag de overhand had, anders was deze blog een ode aan de pikhaak geweest!  Grappig was dat toen we gingen aanleggen op een strandje voor een plaspauze, m.b.v de pikhaak, we aangegaapt werden door de locals alsof we ontdekkingsreizigers waren. Vol interesse staarde ze hoe wij onze boot aanlegde op hun territorium; slechts om het onder te plassen en weer weg te gaan. Een ander hilarisch tafereel was dat toen wij lekker in een cadans de meters aan het weg roeien waren, Anita abrupt hysterisch gilde: ‘’LAAT LOPEN’’!! (= commando voor stoppen met roeien), enkel omdat er een wesp om haar heen cirkelde…
Hopelijk kunnen we morgen wat van de zon en hitte richting Nederland sturen, dan verdelen we het een beetje! Al zal de route die door het centrum van Wenen loopt veel goedmaken mocht het weer zo warm worden.

‘’Wim!? We zoeken Wim! Hij heeft de sleutels van het busje. Waar is WIM!?’’ Lekker wakker worden om 06:45 op zondagochtend om de eerste etappe te gaan roeien. Na een overvloedig ontbijt sprongen we in de auto, die in één keer startte, onderweg naar de startplaats Pöchlarn. De boot moest eerst nog vaarklaar worden gemaakt. Onze constructie van taften, golfbrekers en drijfvermogen trok veel bekijks. ‘’We komen even kijken hoor; jullie boot is zoiets aparts’’ Nadat de boot opgeriggerd en al was kregen we instructies over hoe we de Donau moesten gaan bedwingen. Helaas in Duits. Vol vertrouwen in Jorrit’s basis Duits gingen we op hoop van zegen te water. Na wat moeizame eerste halen hadden we de slag te pakken. De kilometers gleden voorbij,  de stroming ging soms acht kilometer per uur! De zon brandde op onze hoofden;  het was ondertussen 32 graden.
Na zeven kilometer arriveerden we bij de eerste sluis waar we met 19 roeiboten tegelijkertijd doorheen gingen. Met onze pikhaak van bezemsteel en verfroller trokken we ons naar de kant. Het hoogtepunt van onze dag. Het zakken was een avontuur op zich, een afdaling van 12 meter! Toen de sluisdeuren open gingen keken we uit op een idyllisch kloostertje terwijl de aanmoedigingskreten van Tabitha en Marit over het water schalden.
We voeren verder de Donau op terwijl  gigantisch intimiderende vrachtschepen en cruiseboten ons tegemoet kwamen. Toeterend passeerden ze ons, enorme golven achterlatend. Maar geen paniek: onze geïmproviseerde taften van tafelzeil en ducktape hielden ons droog. We trotseerden de golven als volleerde rivierroeiers met onze fantastische paragolftechniek.  Het was zo heet dat we liters water wegwerkten met als onvermijdelijk gevolg: we moeten plassen! We legden aan op een strandje. Schoenen uit en met je voeten in het zand waden naar de kant. We waanden ons op de Cariben.
Met een lege blaas konden we de laatste kilometers afleggen en in no time werden we binnengehaald onder luid gejoel van de lokale Amnesty International mevrouwtjes. Na een heerlijke maaltijd en een verfrissende douche duiken we snel ons tentje in.

Voor foto’s:  klik hierboven op het tabje “foto’s”.

De klok stond op 07:00 uur en we zaten alle zeven in de auto met een succesvol gemonteerde dakkoffer. Na maandenlange voorbereidingen vol vergaderingen, sponsors werven, acties organiseren en klussen aan de boot gingen we nu werkelijk onderweg om de Donau te domineren! De heenreis ging bijzonder soepel en 14 uur later kwamen we aan in Dürnstein met zwaar onweer en aanschouwden we verbijsterd de Donau die flinke stromingen en schuimkoppen had. Waar zijn we aan begonnen?! De tenten opzetten duurde langer dan verwacht; de autolampen brandden langer dan verwacht. Helaas ging de accu van de auto minder lang mee dan verwacht…
De volgende ochtend was het weer gelukkig opgeklaard. De warme zon zorgde ervoor dat we onze tenten werden uitgebrand en dus besloten we om goed wakker te worden door middel van een frisse duik in de Donau. Het idee was om zelf de intensiteit van de stroming te ervaren. Feel the flow, be the flow. Met zijn zevenen dreven we omsingeld door de prachtige natuur van Oostenrijk. In de middag gingen we Dürnstein verkennen en beklommen we een bergruïne om vervolgens onze beloning te innen: een prachtige uitzicht van het landschap met een speelse Donau die het landschap doorklieft. Na dit avontuur besloten we in de namiddag te gaan klussen aan de boot om deze Donau-geschikt te maken en werden toen helaas geconfronteerd met een lege accu. Onze eerste ingeving: aanduwen doet wonderen. Onder luid gegil maakten we rondje over de camping. Maar helaas, das auto macht nog steeds tic-a-tica-tic. Plan B: startkabels. Na hulp van de badmeester schoot een Oostenrijker in zwembroek te hulp. Ook dit mocht niet baten. Dan maar het laatste redmiddel: de wegenwacht. Onder het schrijven van deze blog wachten we op onze redder in nood. Hopelijk duurt het niet lang meer voordat hij verschijnt, want het volgende onderdeel op ons programma is een welkomsbarbecue voor alle teams. Van de onweersbuien van gisteren is niets meer te merken, dus straks kunnen we lekker buiten de andere teams leren kennen.  Helaas zullen we de wekker morgen extra vroeg moeten zetten om onze boot alsnog vaarklaar te kunnen maken, maar behalve dit pechgeval vandaag hebben we het nog steeds prima naar onze zin!

 

Foto’s komen later…

Het duurt nog maar 6 weken tot dat ons avontuur op de Donau van start gaat, daarom deze update over hoe het ons tot nu toe afgaat. De sponsorwerving is in volle gang (er worden nu wekelijks acquisitierondjes door Leiden gelopen) en veel familie en vrienden zijn al enorm gul geweest.

Afgelopen zondag was de row4rights infodag waarop alle teams voor het eerst samenkwamen om elkaar te leren kennen, maar ook vooral om te zien wat roeien op de Donau nu werkelijk inhoudt. Vooral de angstaanjagende verhalen zijn ons dan ook bijgebleven: sluizen waarin we 15 meter moeten zakken (en probeer vooral niet met je paal in een trapje te blijven steken, want dan ligt je boot in tweeën), grote rijnaken die regelmatig langs varen, een boot zweedse roeiers die vorig jaar zijn verdronken door de harde stroming, enzovoorts. Maar gelukkig is de organisatie enorm goed opgezet en hebben wij er alle vertrouwen in dat we heelhuids terug gaan komen!

Ook zijn we er natuurlijk  volop bezig om onze roeiconditie te verbeteren. Ons boordroeiseizoen is nu officieel afgelopen en de eerste sculltraining zit er al op. Dinsdag zijn we met de Triakas (onze C4x voor op de Donau) en een dubbel 2 op weg gegaan om de bij Asopos welbekende Lammetjestocht te roeien. Een tocht van zo’n 30 kilometer. De tocht verliep verbazingwekkend goed en op een hoop blaren en een beetje spierpijn na viel het ons zeker niet tegen. Dat smaakt naar meer!